Skip to content

72 – conciërge Oud Gemeentehuis

Men heeft er lang in de omgeving stenen gebakken.
Tot den Duits in de jaren veertig van zijn hart een
steen maakte. En zich ook hier met bomvaste
bouwwerken ging ingraven. Uitgerekend in het
Stene van toen.

Bunker met kazemat, pantserplaat en schietgat.
‘Kein Licht bei geöffneter Scharte’ heel even voor
de foto vergeten. Toen ook nog verpleeg- en water-
eenheid, telefooncentrale en slaapplaats.
De commandopost kon de hoge druk letterlijk aan.
Zij konden er drie maanden in overleven. En wij
hebben het geweten. Wij werden trage jaren
onder vuur en controle gehouden.

Toen het oorlogszand ging liggen, joelden er alleen
nog spelende kinderen in rond. Nu is het een stille
steen geworden. Geen Blarney Stone die mensen
doet durven praten. Geen Intihuatanasteen die je
oude geesten laat zien. Maar een steen der wijzen,
verborgen onder het dagelijks leven.

Die als een plichtsbewuste conciërge op ons wereld-
geweten een oogje in het zeil houdt. Die de stalen
deur van het verleden daarom op een kier laat.