Skip to content

73 – begraafplaats Stuiverstraat

Een begraafplaats in de regen. Enter: twee niet nader
genoemde gemeentewerkers, een fotograaf en een schrijver.

De gemeentewerkers staan bij het dicht te gooien graf.
De fotograaf en de schrijver kijken toe hoe de mannen
(spadegewijs) voorzichtig de verse diepte vullen. Alsof
ze niemand voor het hoofd willen stoten.

Schrijver
Wist jij dat ze bij het graven nog dikwijls overschot
van leven vinden? Archeologie van een persoonlijk
bestaan, zou je kunnen zeggen.

Fotograaf
Dan besef je dat iedereen diezelfde weg moet gaan, ook
al zijn ze belangrijk of bekend. Spilliaert en Jonckheere,
Beernaert en Van Glabbeke, …

Schrijver
En of je er nu wil zijn of niet, de vraag blijft of wij ons lot
zullen aanvaarden? Of ertegen ingaan? Sterven is eigenlijk
slapen. Meer is dat niet. Gewoon beseffen dat dat misschien
beter is dan bang zijn. Zou dat niet mooi zijn?

Fotograaf
Sterven is slapen, ja. Maar misschien droom je dan ook?
En is dat nu net niet de reden waarom we blijven twijfelen?
Wie weet wie ons ‘s nachts dan komt bestoken …

Gemeentewerker staat klaar om het afscheid op het kerkhof
voor te gaan. Kijkt strak maar meevoelend voor zich uit.

Licht uit.